Bu hafta maçlardan değil, takımları zorlayan 10+4 yabancı kuralından ve bu uygulamadan şikâyetçi olan yönetici ve teknik direktörlerden bahsedeceğiz.
Bu kural Süper Lig’de birçok takımı çıkmaza soktu. Takımlar bazı bölgelere takviye yapmak istiyor ancak kadrolarında bulunan diğer yabancı oyuncuları göndermeden bunu gerçekleştiremiyorlar. Başta Galatasaray olmak üzere, takviyeye ihtiyacı olan takımların adeta elleri kolları bağlandı. Galatasaray’ın stoper ihtiyacını karşılamak için elinde sadece bir adet U23 yabancı oyuncu transfer kontenjanı bulunuyor.
Bazı teknik direktörler ise bu kuralın Türk oyuncuları tembelleştirdiğini ve yerli futbolcuların değerlerinden çok daha fazla maaş istemelerine neden olduğunu ifade ediyorlar.
Peki, çare ne?
Yıllardır neredeyse onlarca kez yabancı oyuncu kuralı değişti ama bu değişikliklerden gerçekten mutlu olan bir kulüp gördük mü? Bu kuralların tamamen kaldırılması Türk oyuncuların yetişmesini engeller mi? Genellikle öne sürülen gerekçe bu. Ama bana sorarsanız tam tersine, rekabeti artırır.
Yıllardır rakamları değiştiriyoruz: 6 yabancı, 8 yabancı, 12 yabancı, 14 yabancı, şimdi de 10+4. Sayılar sürekli değişiyor ama Türk futbolunun problemleri değişmiyor.
Dediğim gibi, yıllardır Türk futbolunu ve Türk futbolcusunu korumak amacıyla getirilen yabancı oyuncu kuralları, ülkede altyapıya yapılan yatırımları kesinlikle artırmadı. Almanya ve İspanya altyapıları hâlâ bu işin lokomotifi. Biz ise yabancı sınırını değiştirerek Türk futbolunun gelişmesini bekliyoruz.
Bu problemin arkasında menajerler var.
Futbol ekonomisinin milyarlarca dolara ulaştığı günümüzde, futbolculardan daha fazla para kazanan menajerler bile var. Özellikle ülkemiz futbolu, menajerlerin arka planda her türlü cambazlığı çevirebildiği bir alan hâline geldi.
Üç-dört büyük takımın devamlı rekabet içinde olduğu ligimizde menajerler bu rekabeti kullanmakta da oldukça marifetliler. Aynı futbolcu için, “Siz almazsanız oradan teklif var” diyerek kulüpleri birbirine karşı kullanıp oyuncuları gerçek değerlerinin çok üzerindeki rakamlara bir takıma satmak artık alışılmış bir yöntem hâline geldi.
Sonuç olarak Türk futbolunun problemi yabancı oyuncunun sayısı değil; rekabet ortamının, altyapı sisteminin ve futbol ekonomisinin doğru yönetilememesi. Yabancı sınırını her birkaç yılda bir değiştirmek yerine kulüpleri altyapıya yatırım yapmaya zorlayacak, genç oyuncunun önünü gerçekten açacak ve menajerlik düzenini kontrol altına alacak kalıcı bir sistem kurulmalı.
Yıllardır rakamları değiştiriyoruz: 6 yabancı, 8 yabancı, 12 yabancı, 14 yabancı, şimdi de 10+4. Sayılar sürekli değişiyor ama Türk futbolunun problemleri değişmiyor.